• beleef Friesland
  • Die Nordsee GmbH
  • EDR
  • INTERREG
  • INTERREG Deutschland Nederland
  • Marketing Groningen
  • Niedersächsisches Ministerium für Wirtschaft, Arbeit und Vekehr
  • Provincie Drenthe
  • Provincie Fryslân
  • Provincie Groningen
  • Wattenmeer – Weltnaturerbe
  • « „Verhalen

    Tekst Ineke Noordhoff, foto's Ingrid Slager

    Pierewaaien met Bram Adema

    24. July 2013

    Heerlijk meeliften op Bram Adema’s  enthousiasme, zo laten de tochten van De Pierewaai in het kustgebied zich het beste beschrijven. Wie het Wad en de kustregio wil ervaren – alleen, met de hele familie, het bedrijf of een vriendenclub – doet er goed aan bij Adema aan te haken. Hij combineert prachtige plekken met de kansen van het jaargetij en de mogelijkheden van hoog of laag water, hij kent de schepen die te huur zijn en de schippers, hij verleidt cateraars en gidsen om nieuwe routes en gerechten te verkennen. Hij koppelt varen, fietsen, wandelen, eten en cultuur aan elkaar. In het Lauwersmeergebied, bij de Dollard, het Reitdiep op een waddeneiland of aan de kust. Zijn doel: mensen het landschap te  laten ervaren.

    Buiten –  op het wad of in het  wierdenland – een dagje ui;  daarin neemt de Pierewaai graag het voortouw. Bram Adema volgt zijn eigen hart als hij uitjes verzint: hij geniet van de schoonheid en de kracht van het noordelijke kustgebied en is gedreven om mensen mee te nemen dat landschap in. Zijn vindingrijkheid wendt hij aan om de tochten af te stemmen op de gasten. Willen de mensen eensgezind bij het kampvuur luisteren naar een spannend verhaal  of juist uiteen zwermen om individueel te kiezen hoe ze hun waddendag doorbrengen?  Zijn ze sportief of juist consumptief of gaan ze voor een combinatie van varen, wandelen en eten?

    ‘Mijn kracht is dat ik iets in kan zetten wat mensen zelf niet voor elkaar krijgen’, zegt hij zelf over zijn bedrijf De Pierewaai. En daarbij gaat het niet alleen over de ideeën, ook om de uitvoering. Hij geeft een voorbeeld: een vogelgroep reed af en toe in het Lauwersmeer groepsgewijs per auto van vogelhut naar vogelhut. Adema maakte van dat dagje uit een feest door het concept te wijzigen en de meute aan boord van een schip te nemen: ‘Ik weet hoe het voelt als je de auto laat staan en aan boord stapt van een boot. De koffie staat klaar en de schipper vaart je van de ene mooie vogelplaats naar de andere. Je raakt los van de wereld omdat je niet steeds dat asfalt op hoeft. Onderweg heb je rustig de tijd om rond te kijken en elkaar te ontmoeten.’ Adema kent het gebied goed en weet dus dat je bij de Ezumakeeg kunt aanleggen bij een doodlopende weg. De vogelaars wandelden  vervolgens langs de ‘vogeletalage’ van het Lauwersmeer en staken door naar Dokkumer Nieuwezijlen waar hun schip weer klaarlag.

     

    Adema’s liefde om het landschap in te trekken is authentiek. Als jongen trok hij bij Leeuwarden al met een polsstok het land in. Toen zijn ouders verhuisden naar Brabant ontdekte hij snel de Biesbosch. ‘Ik liep van Oosterhout naar Drimmelen. Ook met mijn vriendjes trok ik erop uit. Ik bedacht altijd wat we konden gaan doen en waar we langs zouden gaan.’ Toen hij in 1985 naar het Noorden terug verhuisde en als  HBO-verpleegkundige aan het werk toog, begon hij het Waddengebied te ontdekken. De vele onregelmatige diensten in het ziekenhuis boden hem ruimte om  de Wadden te verkennen. Inmiddels kent hij het kustgebied en de eilanden goed al  blijven er altijd nieuwe paden te ontdekken.  ‘Ik heb me niet zozeer verdiept in de flora, fauna of cultuurhistorie – mijn passie ligt bij het landschap.’

    Wat begon met uitstapjes verzinnen voor klasgenoten en uitgroeide naar dagtochten met collega’s is nu zijn werk geworden:  ‘Pierewaaien’. Hij zoekt naar manieren om mensen de schoonheid van de kuststreek te laten ervaren. De oostpunt van Ameland  is bijvoorbeeld een staalkaart van de waddynamiek. Het zand waait op tot prille duintjes, net begroeid met wat helmgras. Daarachter een jonge kwelder met slenken, lamsoor, zeealsum en andere geurende planten. Het oostpuntje is voor eilanders en toeristen doorgaans ‘ver weg’. Maar als kleine wadschepen als de Boschwad of Noordster je er afzet komt het onder handbereik.

    De wind waait om je oren, het zand striemt in je gelaat, soms zak je weg in het zand van een jonge duinvallei; deze schoonheid laat zich niet gemakkelijk veroveren. Bram Adema verandert dan van reisleider in Waddengids en toont deze ongerepte wereld. Met zijn lange stok peilt hij het water en de bodem, kompas en gps om de hals, indien nodig rechtstreeks in contact met de vuurtorens om naderend onweer voor te zijn. Hij raapt een schelp op, knijpt in een plant zodat de geur vrijkomt en wijst een vogel. Bijna woordloos brengt hij zijn eigen enthousiasme over. ‘Op de Wadden voelt het echt anders. Dat heeft te maken met het loskomen van de wal en met het tij dat natuurlijk aangestuurd wordt door de maan en de zon. Op het wad ervaar ik de kosmos sterker. Onderweg kom je ook altijd dode dieren tegen. Uit stof – tot stof wedergekeerd, dat voel ik heel sterk.’ Tijdens de Pierewaai-uitjes zijn er vaak cadeautjes – een vallei vol blauwe zeedistels, een zeehondenjong dat met glanzende vacht op het strand ligt. Adema: ‘Vorige week ontdekte ik op de oostpunt van Ameland een kolonie lepelaars. Ik zag wat meeuwen en klom op een duin. In een flits zag ik witte vlekken en pas daarna realiseerde ik me dat het er anders uitzag. De nesten met eieren waren duidelijk zichtbaar. Dat beeld blijft bij mij hangen.’

    Een apart buiten-uitje verzinnen is één, zorgen dat het allemaal gerealiseerd wordt, is ook een kunst. Adema is inmiddels bedreven in de logistieke kanten van het pierewaaien. Stroom nodig in de wildernis? Stapels borden en kopjes vol lekkernijen uitserveren in een verlaten kerk? Of lunchen op de kwelder? De Pierewaai  heeft het allemaal al eens voor elkaar gebokst. Adema maakt programma’s voor kleine en grotere gezelschappen. ‘Omdat ik altijd anderen inhuur kan ik ook hele omvangrijke gezelschappen helpen.  Ik heb eens een personeelsdag voor 350 mensen op Ameland georganiseerd met bijna 20 subprogramma’s. Zo ongeveer iedereen op Ameland die iets aanbiedt, was daarbij betrokken tot de kooiker en de reddingsbrigade aan toe. Overal stonden mensen voor ons klaar.’ Bescheiden zegt hij: ‘Zelf heb ik niks, geen boot, geen schuur, geen fietsen echt helemaal niets. Wanneer ik wat doe, heeft er ook iemand anders werk.’ Wat hij wel  heeft is niet van staal of hout maar wel maar wel  oersterk: kennis van het landschap, een inventieve geest en een netwerk van mensen die helpen het avontuur te realiseren.

     

     

    Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

    Kommentare