• beleef Friesland
  • Die Nordsee GmbH
  • EDR
  • INTERREG
  • INTERREG Deutschland Nederland
  • Marketing Groningen
  • Niedersächsisches Ministerium für Wirtschaft, Arbeit und Vekehr
  • Provincie Drenthe
  • Provincie Fryslân
  • Provincie Groningen
  • Wattenmeer – Weltnaturerbe
  • « „Reisdagboek

    Tekst Ineke Noordhoff

    Wierhuizen; een wereld vol verten

    01. August 2013

    Eigenlijk gingen we naar Pieterburen. Maar we belanden op een camping vlak ten westen. Hier ligt Wierhuizen, een piepklein dorp dat vroeger een machtig bolwerk was met een eigen kerk. Op camping Klein Deikum is het zeer goed toeven. Een koele zeebries meldt de naburige Waddenzee.

    ‘s Avonds wandelen we door de bieten en het koren over een smal graspad naar de buitendijk, de waker. Daar zien we de machtige zon zinken in de imposante plas water. Zelfs de vogels zijn onder de indruk. Het is hier stil zoals je eigenlijk nergens meer kunt ervaren: geen suizende weg in de verte, geen vliegtuig, geen brommers of schepen. Alleen de schapen gaan gewoon door met wat ze altijd doen. Eigenlijk is het enige wat we horen het geluid van grassprieten die ze met hun tanden lostrekken en daarna vermalen.

    ‘s Ochtends op de camping ontwaken we met vogel gekwetter. Een kiekendief wordt met veel misbaar door kieviten verdreven . Al snel nemen de leeuweriken hun positie hoog boven het graan in. Dit is een wereld vol verten. Soms onderbroken door een dijk – oude dijken en nieuwe dijken.

    De meeste dijken zijn kaal – af en toe een kronkel wijst op een vroegere ramp. Een dijkdoorbraak laat altijd sporen na: een kolk of een bocht van de reparatie. Alleen de dijk die de Linthorst Homanpolder begrenst, is getooid met een bomenrij. Deze laatste polder is van na de Tweede Wereldoorlog. Ook toen werd er nog  Wad ingepolderd! Dat stopte in 1968 toen de Waddenvereniging wist te voorkomen dat de Oostelijke Waddenzee werd bedijkt.

    De oostelijke Waddenzee is nu het grootste stuk wildernis van Nederland – een buitengewoon waardevol natuurgebied waar miljoenen trekvogels de batterij komen opladen, een kraamkamer voor vissen en zeediertjes, een ongelofelijk fraai getijdengebied waar mensen tot rust komen. Een gebied om hard voor te knokken.

    Na de stilte van de Waddendijk fietsen we langs  Westernieland en Saaxumhuizen – waar de rust heerst die past bij de mooie Middeleeuwse kerkjes die hier zomaar als bonus mooi staan te wezen in het landschap. In  het centrum van Pieterburen komt de wereld tot leven: hier wordt de ruimte ingenomen door gezinnen die naar het Zeehondencentrum gaan. De ontmoeting met ‘wilde dieren’ brengt menig kinderhart in vervoering. Inderdaad zijn de onhandig schuivelende lichamen vertederend, helemaal als het zonlicht  hun kort behaarde vel flikkerend laat oplichten: wat een glans!

    Toch gaat er voor mij niets boven een zeehond in het wild. Ik heb veel gevaren op het Wad en bijna altijd zwemt er links of rechts van de boot wel een nieuwsgierige zeehond mee. Op vele platen liggen ze te zonnen en hobbelen ze het water in als ze trek hebben in een visje. Gelukkig biedt de Zeehondencrèche nu ook arrangementen aan waarbij de gasten zowel in het centrum als op het Wad zeehonden kunnen kijken.

    Genieten de bezoekers van Pieterburen ook van de Waddenzee? Hoe moet een argeloze bezoeker nu toch achterhalen waar dat machtige Werelderfgoed, die unieke wildernis, te bezoeken is?

    Wij hebben de fiets bij ons en trappen even door naar de Ommelanderzeedijk. Af en toe tillen we de fiets brutaalweg over een hek. De schapen vinden dat prima. Via Kloosterburen en Kleine huisjes komen we weer bij Wierhuizen. Het kerkhof moet een kerk missen: die is in de kerstvloed van 1717 zodanig verwoest dat de resten ook maar zijn geruimd. Zo nietig als het dorp nu is, zo machtig was het in de late Middeleeuwen. In 2009 bracht de stichting Landmerken een eerbetoon aan deze plek door kunstenaar Meschac Gaba te vragen hier een kunstwerk voor te maken. Hij maakte een stakeltsel waardoor de contouren van een kathedraal nu op het kerkhof  terug zijn. Over tijdelijkheid en vergankelijkheid gesproken.

    In het baarhuisje is een expositie, lees ik in de routebeschrijving van de Landloop-wandelroute. Het voelt onbescheiden om met geweld op een kerkhof aan het slot van het baarhuisje te rukken- dus ik loop drie keer de begraafplaats rond me afvragend wat de bedoeling is. Ondertussen lees is de tekst nog eens na totdat … BOEM.

    Ik lig plat op mijn buik op het kerkhof van Wierhuizen. Tussen de grafzerken. Beduusd neem ik de schade op: mijn knieën en ellebogen schrijnen door de hardhandige landing op de schelpen van het pad, maar alle gewrichten werken nog. Als ik voorzichtig opsta zie ik dat ik struikelde over een klein bordje. NOOIT LEZEN ALS JE LOOPT!

    Ik laat me niet kisten en ruk nu onbeheerst aan het slot van het baarhuisje dat nu wel meegeeft. Terwijl de blauwe plekken zichtbaar worden op mijn knieën laat de geest zich gelukkig alweer afleiden door de expositie. De verhalen over de kerstvloed tonen hoe de mensen hier genoten van de vruchtbare akkers maar ook moesten leven met onbarmhartige overstromingen.

    Dus gaat u naar Pieterburen, loop dan niet voorbij aan Wierhuizen! Zorg dat u bij de Waddendijk komt en geniet van de grootste wildernis van Nederland.

     

     

     

     

     

     

    Tags: , , , , , , , , , ,

    Kommentare